Karin den Oudsten
Professionele begeleiding in het ouderschap

Acuut psychotisch


De afgrijselijke pijn is van mijn gezicht af te lezen en lijfelijk voelbaar voor mijn man Rick. Zijn linkerarm is wit geworden, zo hard knijp ik. Mijn lichaam geeft aan dat het tijd wordt om te bevallen. Die aandrang wordt bevestigd door de uitslag van het toucheren.

"U heeft volledige ontsluiting, dus u mag persen".

De pijn van de weeën wordt ondraaglijk, bijna onmenselijk. Heel even voel ik dat ik uit mijn lichaam treed. Alsof mijn lichaam vanzelf een uitweg weet voor de gigantische pijn. Ik lijk te zweven. In de verte hoor ik mensen praten. Er ontstaat lichte paniek. Na een paar minuten komt de pijn in alle hevigheid terug, maar van mij blijft er nog iets achter in de onbenoembare zweeftoestand. 

De hartslag van de baby gaat razendsnel omlaag. Er wordt besloten om de bevalling een handje te helpen met een vacuümpomp. De dienstdoende gynaecoloog voorkomt uitscheuren, maar raakt daarbij een ader. Snel pakt hij een dweil om te voorkomen dat hij uitglijdt over de immense hoeveelheid bloed. Een warm glibberig lijfje wordt op mijn buik gelegd. Niet veel later lig ik verzwakt in een ziekenhuisbed en worden we door de verpleging gefeliciteerd met de geboorte van een gezonde zoon. Eén blik in zijn prachtige kraaloogjes doet mijn bizarre ervaring snel vergeten.

De volgende dag mogen we naar huis. Ik voel me erg moe en doe er alles aan om me zo ontspannen mogelijk te voelen. Met een behulpzame man verheug ik me op een heerlijke kraamtijd. Diezelfde dag volgen de telefoontjes met gelukwensen en een dag later een beperkte kraamvisite. We houden het rustig, want we willen er echt van gaan genieten. Zo gaan er een paar dagen voorbij. 

Op de vijfde dag kruip ik 's avonds nog even achter de computer. Rick geeft in de aangrenzende babykamer de fles aan Jeroen. Onze oudste zoon Mark kijkt beneden televisie. Zonder enig voorteken gaan mijn gedachten ineens ongecontroleerd alle kanten op en zijn niet meer te stoppen. Alsof mijn hersenen in een tollende centrifuge zijn gedaan met een directe koppeling aan de dichtstbijzijnde elektriciteitsmast. Na ongeveer een minuut komt alles tot stilstand en lijkt het alsof ik in een andere wereld terecht ben gekomen. Mijn rechterhand maakt draaiende bewegingen die ik niet onder controle kan houden. 

Wat is er gebeurd? Heb ik een hersenbloeding gehad? Een beroerte? Voorzichtig sta ik op en ga wat testen bij mezelf doen. Ik kan bewegen en praten, maar de omgeving voelt vreemd. Er is iets ingrijpends veranderd. Iets wat ik nog nooit eerder heb gevoeld. Een almachtig gevoel. Alsof ik verbonden ben met alle mensen in de wereld via onzichtbare miljarden draadjes. Een hele rare gewaarwording.

Ik loop naar Rick en ga pal voor hem staan. "Er is iets mis, maar ik weet niet wat. Of toch wel. Misschien ga ik wel dood". Hij ziet mijn rechterhand alle kanten op draaien en weet dat het foute boel is. Nog voordat hij iets kan zeggen, geef ik het bevel om de kinderen weg te brengen: "Zo snel mogelijk, maar wel dicht in de buurt!"

Zelf besef ik dat wat er nu gebeurd is, niet zomaar met een paracetamol op te lossen is. Er is iets ergers aan de hand, maar kan het niet benoemen. Ik loop te ijsberen door de woonkamer, niet wetend wat er moet gebeuren. Alles voelt vreemd, maar toch lijkt er ogenschijnlijk niets veranderd. Als Rick terug is van de buren, confronteer ik hem met mijn spontaan opgekomen gedachten en gevoelens: "Ik ga een andere vrouw voor je zoeken". Verschrikt kijkt hij me aan. We zijn amper vier maanden geleden getrouwd. Met een duidelijk gebaar doe ik mijn trouwring af en leg deze op de eettafel. Ik zie de paniek in zijn ogen, maar met die gevoelens kan ik niets. Alles is totaal geblokkeerd, maar ik weet wel één ding zeker. 

En juist dat ene antwood geef ik hem: "Ik ben God geworden".

Deze blog is geschreven op 19 januari 2016 door Karin den Oudsten

Na mijn eerste bevalling kreeg ik depressieve klachten, na de tweede werd ik zwaar psychotisch en moest worden opgenomen in het Erasmus MC. Na mijn opname schreef ik twee boeken over kraambedpsychose (Na het bidden ga ik dood - 2010; Angst en Onrust - 2011). Ik zette de website Kraambedpsychose.nl online en werd contactpersoon voor de moeders met psychotische klachten na een bevalling. Nu geef ik vanuit mijn praktijk Psychecoach trainingen in de kraamzorg, verloskunde en verpleegkunde. Daarnaast zet ik me vrijwillig in als ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma in om psychische aandoeningen meer bespreekbaar te maken. Naast mijn ervaringskennis binnen de GGZ heb ik ook theoretische kennis, te weten de diploma's HBO Toegepaste Psychiatrie en HBO GGZ Agoog en bezig met de opleiding HBO Psychosociale Basiskennis. Ik ben gediplomeerd docent en heb diploma's op het gebied van Mindfulness, Coaching en Counseling.