Karin den Oudsten
Professionele begeleiding in het ouderschap

Een gebrek aan inzicht


Mijn derde boek schrijven. 

Het idee hiervoor was er al langer. Een paar jaar geleden heb ik mijn dossier opgevraagd, zodat ik alles wat er over mij geschreven is tijdens en na het doormaken van een kraambedpsychose, eens rustig kan doorlezen. Niet om de hulpverlening ermee om de oren te slaan. Integendeel.

Het lijkt me juist nuttig om te beschrijven hoe een situatie zo verschillend wordt bekeken. Dan is er niet alleen het perspectief vanuit de hulpverlening, maar ook vanuit mezelf. Juist dat is belangrijk om meer inzicht te krijgen in hoe de psychose mij veranderde en waarom ik bepaalde dingen zei en deed. 

De situatie in deze blog gaat over het moment net nadat ik opgenomen werd in de psychiatrische kliniek. Het was het eerste gesprek met een psychiater en een verpleegkundige. In de tabel staat vermeld wat er, naast de tekst van de psychiater, aan overige gegevens over mij in het dossier opgenomen is. Onder de tabel beschrijf ik de situatie vanuit mijn perspectief. 

Het is een fragment uit mijn derde boek in wording. Of dit uiteindelijk ook precies zo in het boek komt te staan, dat is maar de vraag. Ik zal nog op zoek gaan naar een uitgever die dit wil uitbrengen. Het kan dus nog even duren voordat dit boek verschijnt.

Vandaar het voorproefje.

Het perspectief van de psychiater

Wanneer we aan het einde van het gesprek slaapmedicatie adviseren in te nemen, weigert ze in alle toonaarden. Daarna gaat ze staan, omdat ze zegt last te hebben van de hechtingen. Bovendien denkt ze namelijk zelf te kunnen slapen. Ondergetekende betwijfelt dit, omdat mevrouw de meest wakkere indruk van de aanwezigen maakt. Haar echtgenoot vindt dat ze tijd rekt. Nogmaals geeft ze aan dat als ze medicatie zal nemen, ze misschien niet meer wakker wordt. Mevrouw raakt licht geïrriteerd en wil per se dat het lichamelijk onderzoek in de spreekkamer wordt gedaan en niet in haar slaapkamer. Ze denkt dat wij haar dan medicatie toedienen. Daarna is ze erg lang bezig om daadwerkelijk naar haar kamer te gaan.


Datum 18-11-2008 Tijd 06.00 uur PO P 75 /min reg eq RR 140/80 niet zieke adipeuze vrouw, oogt cf kalenderleeftijd, cor S1S2 gb,   pulm: vag gb, abd: LP, klachten van hechtingen, kan niet lang zitten Bewustzijn helder, maar wel wisselend Oriëntatie intact Geheugen intact Intelligentie gemiddeld Ziektebesef minimaal Ziekte-inzicht niet Lijdensdruk niet aanwezig Hallucinaties geen Denken tempo iets verhoogd Inhoud thuis grootheidsideeën Achterdocht naar ondergetekende en verpleegkundige m.b.t. medicatie, maar drinkt wel haar thee Formeel wijdlopig en concretistisch Stemming licht eufoor tot licht geagiteerd Affect normaal modulerend en bijpassend Suïcidaal nee



Het perspectief van de ervaringsdeskundige

Vijf dagen na een bevalling heel lang op een harde stoel zitten, was absoluut niet prettig. Zeker niet omdat er hechtingen in zaten. Dat was echt ontzettend pijnlijk. Het is confronterend om in mijn dossier te lezen dat ik in alle toonaarden weiger en ‘zeg’ last te hebben van de hechtingen. Dat geeft aan dat de psychiater mijn lichamelijke ongemakken niet serieus nam. 

De reden dat ik niet naar mijn kamer wilde, was het feit dat ik zo ontzettend bang was dat de verpleegkundige in de duivel zou veranderen en me daar een dodelijke injectie zou geven. Daarom probeerde ik met afleidingsmanoeuvres die situatie te voorkomen of in ieder geval zo lang mogelijk uit te stellen.

De dossiertermen ‘Ziektebesef minimaal’ en ‘Ziekte-inzicht niet’ doen vermoeden dat een kraambedpsychose een ziekte zou zijn, terwijl ik dit zelf meer onder een verandering in het bewustzijn zou scharen. Iemand die bewusteloos is, noemen we in de regel ook niet ‘ziek’. 

Je kunt je afvragen wie het gebrek aan inzicht mist. Vanuit de hulpverlening wordt naar mijn idee te gemakkelijk dit gebrek bij mij neergelegd, terwijl ik juist heel duidelijk aangeef dat ik bang ben. Laten we daarom vooral kijken naar wat het inzicht van ervaringsdeskundigen kan toevoegen in de zorg.

Deze blog is geschreven op 28 juni 2016 door Karin den Oudsten. Na haar eerste bevalling kreeg ze depressieve klachten, na de tweede raakte ze acuut zwaar psychotisch en moest worden opgenomen in het Erasmus MC. Na haar opname schreef ze twee boeken over kraambedpsychose (Na het bidden ga ik dood - 2010; Angst en Onrust - 2011). Ze zette de website Kraambedpsychose.nl online en werd contactpersoon voor de moeders met psychotische klachten na een bevalling. Nu geeft ze vanuit haar praktijk Psychecoach trainingen in de kraamzorg, verloskunde en verpleegkunde. Daarnaast zet ze zich vrijwillig in als ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma in om psychische aandoeningen meer bespreekbaar te maken. Naast haar ervaringskennis binnen de GGZ heeft ze ook theoretische kennis, te weten de diploma's HBO Toegepaste Psychiatrie en HBO GGZ Agoog en is bezig met de opleiding HBO Psychosociale Basiskennis. Ze is gediplomeerd docent en heeft diploma's op het gebied van Mindfulness, Coaching en Counseling.