Karin den Oudsten
Professionele begeleiding in het ouderschap

Gered door een diagnose


Als je alleen al door het lezen van de koptekst dit bericht zou willen overslaan, dan raad ik je aan toch nog even verder te lezen. Mensen die negatieve ervaringen met de hulpverlening in de GGZ hebben gehad willen vaak niets meer horen over diagnoses of over medicatie. Toch kan een diagnose, mits deze goed wordt gesteld, ook heel nuttig zijn.

Het begint met een uitzending van RTL5 in februari 2015. Deze uitzending is naar aanleiding van een onderzoek door het Erasmus MC (bekijk hier de betreffende uitzending). Hierin vertelt Jeannette van Vuren over haar eigen ervaringen met kraambedpsychose. 

En juist naar die uitzending kijkt een man, ergens in Nederland. 

De volgende dag heb ik zijn vrouw aan de lijn. Huilend. Twee uur lang. "Deze uitzending gaat over mij", vertelt ze tussen het snikken door, "en niemand die het herkend heeft". Ik laat haar praten en stel af en toe een vraag. Al snel heb ik in de gaten dat ze op een medisch dwaalspoor is gezet. Met als gevolg dat ze al meer dan zeven jaar in onbalans is.

Zeven jaar geleden was ze voor het eerst bevallen. Ze voelde zich al snel heel erg vreemd. Tegen haar man vertelde ze dat ze het gevoel had dat ze in een doodskist lag. Ook de kraamverzorgende wist dat het niet goed ging. Die stuurde haar door naar de verloskundige en de huisarts. Met een verwijsbrief voor de psycholoog zou het allemaal goed moeten komen. Zou... want de psycholoog herkende de klachten niet. En ook de psychiater, naar wie ze was doorgestuurd, kon er geen duidelijke diagnose van maken.

Na het telefoongesprek ben ik vastberaden. Hier is meer aan de hand. Al zeven jaar lang.

Uiteindelijk leidt het gesprek, na lang aandringen bij een halsstarrige huisarts, tot een second opinion in het Erasmus MC waar de juiste diagnose wordt gesteld. Uit haar medisch dossier blijkt ze al zeven jaar randpsychotisch te zijn. Na twee bevallingen zweefde ze steeds op het randje van 'wel licht psychotisch en dan weer niet'.

Gisteren appte ik haar. Hoe het met haar ging. "Stukken beter dan een jaar geleden", berichtte ze terug. 

En vervolgens: "Ik heb echt op het randje gezeten om er uit te stappen. Bij jou had ik echt het gevoel dat je me begreep. Als ik jou niet had gesproken, was dit nooit de juiste kant op gegaan". Een mooier compliment dan dit kan ik niet krijgen.

De tranen staan in mijn ogen. Van geluk. En van dankbaarheid.

Deze blog is geschreven op 29 januari 2016 door Karin den Oudsten

Na mijn eerste bevalling kreeg ik depressieve klachten, na de tweede werd ik zwaar psychotisch en moest worden opgenomen in het Erasmus MC. Na mijn opname schreef ik twee boeken over kraambedpsychose (Na het bidden ga ik dood - 2010; Angst en Onrust - 2011). Ik zette de website Kraambedpsychose.nl online en werd contactpersoon voor de moeders met psychotische klachten na een bevalling. Nu geef ik vanuit mijn praktijk Psychecoach trainingen in de kraamzorg, verloskunde en verpleegkunde. Daarnaast zet ik me vrijwillig in als ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma in om psychische aandoeningen meer bespreekbaar te maken. Naast mijn ervaringskennis binnen de GGZ heb ik ook theoretische kennis, te weten de diploma's HBO Toegepaste Psychiatrie en HBO GGZ Agoog en bezig met de opleiding HBO Psychosociale Basiskennis. Ik ben gediplomeerd docent en heb diploma's op het gebied van Mindfulness, Coaching en Counseling.