Karin den Oudsten
Professionele begeleiding in het ouderschap

Het estafettestokje


Het is maandag 9 februari. In mijn agenda staat voor de hele dag een congres gepland.

Nadat ik mijn zesjarige zoon naar school heb gebracht, rijd ik door naar Nieuwegein. Iedereen die zich voor het congres heeft aangemeld, ontvangt bij binnenkomst een tasje met inhoud: een folder, een kaartje en een gele koker met de tekst 'congres Mensenwerk' erop. Omdat ik graag mijn handen vrijhoud, berg ik de spullen op in mijn zwarte tas. De folder en kaart passen er gemakkelijk in, de gele koker wordt wat lastiger. De rest van de dag steekt dit onhandige ding overdwars in mijn tas. 

In de middag wordt de betekenis van de gele koker wat duidelijker. Het stelt een estafettestokje voor. Dit congres is geen afsluiting van een periode waarin hard gewerkt is om psychische aandoeningen onder de aandacht te brengen, maar juist het startsein. Op het document in de koker kun je zelf een actie hiervoor bedenken. Er staat geschreven:

MIJN PLEDGE
Ik neem het estafettestokje op. Dit is de actie die ik ga ondernemen om de arbeidsparticipatie van mensen met psychische aandoeningen een impuls te geven.

Keurig netjes vul ik mijn actie in. Even later pak ik de mogelijkheid om dit door een microfoon aan de rest van de mensen in de zaal te laten weten. Ik ben al langere tijd bezig om het onderwerp psychische aandoeningen - en in mijn geval wat specifieker, namelijk na een bevalling - op de kaart te zetten, maar het kreeg een nog meer concrete betekenis. Een hele bijzondere...

De volgende dag word ik gebeld. Ik krijg een huilende vrouw aan de telefoon die mij haar verhaal vertelt. Ze had de televisie-uitzending van vorige week gezien, over het onderwerp Kraambedpsychose. Het verhaal van Jeanette van Vuren, die in de uitzending haar verhaal vertelde, leek heel sterk op haar eigen situatie. Het voelt voor haar alsof alle puzzelstukjes ineens op z'n plek vallen. Al meer dan zeven jaar lijdt het hele gezin onder de disbalans van de moeder. Zeven jaar lang heeft ze al alles geprobeerd, samen met haar man die haar door dik en dun steunt. Haar man had de uitzending gezien en had haar midden in de nacht wakker gemaakt. Om haar identiteit te respecteren, zal ik geen details over haar neerzetten.

Nu wil het toeval dat Jeanette toendertijd haar eigen situatie had herkend doordat ze mij op televisie had gezien. Oftewel, door elkaars verhalen te horen zijn er dus al twee vrouwen zich bewust van wat hun is overkomen. Ik gaf het estafettestokje door aan Jeanette, en Jeanette aan de vrouw die ik gisteren aan de lijn had.

In ieder geval is de estafette meteen in gang gezet. Dan wel op een andere manier dan dat er bedoeld werd tijdens het congres, maar ik denk niet dat iemand daar bezwaar tegen heeft.

Geschreven door Karin den Oudsten op 18 februari 2015