Karin den Oudsten
Professionele begeleiding in het ouderschap

Russisch roulette


De co-piloot. 

Meer tekst hoef ik niet neer te zetten om duidelijk te maken waar deze blog over gaat. Een afschuwelijk drama in meerdere opzichten. Uiteraard gaat mijn medeleven uit naar de nabestaanden van de slachtoffers. Er zijn bijna geen woorden voor hoe je zo'n verdriet zou moeten plaatsen, laat staan verwerken.

In slechts een paar dagen tijd worden er allerlei speculaties gedaan. De druk op de mensen die deze crash onderzoeken is groot, misschien wel té groot. Iedereen in de wereld is geschokt over wat er gebeurd is, en zeker over het feit dat het waarschijnlijk een doelbewuste actie was. 

En dan begint er een Russisch roulette.

De vraag is welke diagnose er door een kogel geraakt wordt. Gaat deze in de richting van een flinke depressie? Of is de co-piloot door antidepressiva in een toxisch delier terechtgekomen waardoor hij niet goed in staat was om de juiste beslissingen te nemen? Waren er al tekenen van een onopgemerkte beginnende psychose en kwam deze tot volledige uiting toen hij alleen in de cockpit verbleef? Of leed hij misschien wel aan een persoonlijkheidsstoornis, zoals borderline?

Deskundigen houden zich bezig met wat er aan vooraf gegaan is en IWAB's (Ik-Weet-het-Altijd-Beter's) discussiëren met elkaar over welke diagnose het kan zijn. Mensen staan meteen met hun oordeel klaar en hebben een kant-en-klare oplossing: alle piloten onderwerpen aan een psychologische test. Zelf meng ik me ook even in deze discussie, maar het leidt tot niets.

Wat amper opgemerkt wordt, is het feit dat het onderbuikgevoel van mensen met een psychische aandoening behoorlijk geraakt is. Door die ene kogel die allerlei kanten op is gegaan. De media werkt er hard aan mee door hierover te berichten. Als aasgieren storten ze zich op de onderzoekers die elke ontdekking als een klein brokje nieuwe informatie naar buiten brengen. De integriteit is ver te zoeken.

Waarom wordt het volledige onderzoek - ook naar een mogelijke achtergrond van een psychische aandoening - niet afgewacht? Ik heet geen Andreas Lubitz, Anders Breivik of Tristan van der Vlis, maar ik laat van me horen als mensen zonder psychische aandoening stigmatiserende uitspraken gaan doen over zaken waar ze zelf geen hinder van ondervinden.

Dát is spelen met onderbuikgevoelens als een Russische roulette.

Geschreven door Karin den Oudsten op 30 maart 2015. Als ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma zet zij zich in om het taboe op psychische aandoeningen meer bespreekbaar te maken.