Karin den Oudsten
Professionele begeleiding in het ouderschap

Stront aan de knikker


Eigenlijk had ik een andere titel in gedachte voor deze blog, maar dat was een flinke vloek ontstaan vanuit frustratie en boosheid. De naamgeving van dit blog is dus wat afgezwakt in heftigheid, maar goed genoeg om mijn zegje te kunnen doen. 

Laat ik het eerst even zo formuleren: ik heb mijn buik vol van mensen die het met mij 'zo goed bedoelen'. Als je vanuit jouw reddersrol de noodzaak voelt om mij te willen helpen, zoek dan maar een ander slachtoffer. Ik kan je dit zeggen: ik heb er een bloedhekel aan. De rol van slachtoffer past me niet en zal ook nooit gaan passen.

Zo, dat is er uit.

Voor wie ik nu abracadabra praat, geef ik even wat meer achtergrond. Vandaag heb ik mijn levensverhaal verteld aan een groep mensen. Dit was in een veilige leeromgeving, dus er mogen fouten gemaakt worden en iedereen is vrij om te delen wat hij of zij wil. Mijn verhaal moest ik vertellen in 10 minuten, dus dat was redelijk beperkt.

Dus ik vertelde over mijn achtergrond: waar ik geboren ben, in wat voor gezin ik opgegroeid ben en wat er daarna in mijn leven is gebeurd. Dat is best veel: van een echtscheiding waarna ik van de vrekkerige man alleen mijn persoonlijke spullen en de goudvis mee mocht nemen tot aan de depressieve klachten na mijn eerste bevalling in 1997, en van een relatiebreuk inclusief stalking en smaad tot aan twee hernia-operaties. Heel even stipte ik het begin van de psychose aan, maar ging daar verder niet op door. Met mijn inmiddels 47 jaar is er dus al heel veel gebeurd. 

Ik heb alles verwerkt, mijn ogen uit mijn kop gejankt, gevoelens doorgrond en verwoord en kan nu - gelukkig al heel wat jaren - zeggen dat ik 100% mentaal hersteld ben. Dat kan ook niet anders, want het opzetten van een praktijk en een stichting is een flinke klus en dat kun je eenvoudigweg niet doen als je nog niet zover bent. Dat zou ook wel heel erg vreemd zijn, want dan zou ik andere moeders gaan coachen terwijl ik zelf nog met ellende zit. 

Dat kan gewoonweg niet. 

Het was trouwens wel een prima doelstelling voor mijn coachingsopleiding die ik heb gevolgd afgelopen zomer, namelijk: is er nog sprake van overdracht van mijn eigen kwetsbaarheden op de ander die ik ga coachen? Het uiteindelijke resultaat was dat dat niet het geval is. Ik blijk dus heel goed mijn eigen ervaringen zodanig achter te houden dat dit geen invloed heeft op het coachgesprek. Vanuit mijn rol als coach ben ik dus prima in staat om vragen te stellen zonder vooroordeel, zonder bijbedoelingen en zonder dat ik het gesprek een bepaalde kant op wil sturen.

Maar goed, even terug naar datgene wat voorgevallen is. Na het vertellen van mijn levensverhaal gaf de trainer als feedback dat het "haar niet had geraakt". Onmiddellijk antwoordde ik daarop terug: "Mij eigenlijk ook niet". En dat meende ik echt. Er was wat gelach van de anderen om mijn gevatte reactie, maar er was ook direct kritiek op de trainer dat ze dat niet mocht zeggen. Eerlijk gezegd had ik er zelf niet zoveel problemen mee en achteraf gezien valt dit naar mijn idee niet onder het 'geven van feedback', maar eerder onder 'het verwoorden van het eigen gevoel'. 

En voor mij is een gevoel of een emotie zo echt als het maar zijn kan en hoeft niemand daar verantwoording voor af te leggen.

Ik had tijdens mijn levensverhaal slechts het begin van de psychose aangestipt, maar ging er verder niet op door. Niet alleen vanwege de tijd, maar ook vanwege het feit dat daar zo ongeveer mijn ervaringsverhaal begint. En ik maak dus duidelijk onderscheid tussen een levensverhaal, ervaringsverhaal en herstelverhaal.

Voor mij kreeg het allemaal een hele nare bijsmaak toen de andere trainer achteraf aan mij vroeg of ik de elementen uit mijn levensverhaal wilde doorspekken met emoties en gevoelens. Voor mij voelt dat alsof ik een beerput moet openen waarvan ik allang weet dat er niets meer in die beerput aanwezig is. Sterker nog, ik heb totaal niet de behoefte om terug te gaan naar die put.

Dat is allang klaar. Over en sluiten. Daar wil ik niets meer mee. Daar voel ik niets meer bij. Punt uit.

En daar raakt het mij en word ik boos. Omdat ik willens en wetens - zonder dat ik daar zelf behoefte aan heb - volgens haar zou moeten afreizen naar een gedeelte waar ik niet meer wil zijn en niet meer wil voelen. Niet omdat er nog gevoelens zouden zijn, maar omdat ik die gevoelens tot in den treure heb doorlopen. Binnenstebuiten gekeerd, overhoop gehaald en doorleefd. En heb ook absoluut niet de behoefte om over eventuele gevoelens daaromtrent te gaan nadenken. Daar ligt gewoon niet mijn focus. En ik wil al helemaal geen focus meer op twee relaties die allang over zijn.

Eerlijk gezegd begrijp ik het doel er niet van, het afdalen naar die gevoelens. Want waarom zou een mens naar gevoelens terug moeten gaan die op dit moment geen probleem zijn en hoogst waarschijnlijk nooit meer gaan worden? Dat is vragen om problemen. Praten over problemen leidt tot meer problemen, terwijl praten over oplossing tot meer oplossingen leidt. En vanuit mijn coachopleiding heb ik geleerd om van datgene wat goed gaat vooral af te blijven. En ik ben nu eenmaal niet iemand die gaat wroeten en spitten. Het is zoals het is.

Als coach heb ik werk wat heel goed bij me past: het krachtiger maken van moeders met psychische klachten, moeders laten voelen hoe het is als er oplossingen zijn in plaats van problemen en het bevorderen van inzichten in zichzelf in plaats van opgelegd advies.

Ik weet het, wat er vandaag gebeurde was weerstand van mij. Naar mijn idee terecht. Voor mij voelt het alsof ik weer in een slachtofferrol word geduwd. En dacht er meteen bij: "zoals zovelen in de GGZ". En daar gaan mijn haren recht overeind van staan en heb je stront aan de knikker...

Deze blog is geschreven op 6 september 2016 door Karin den Oudsten

Na mijn eerste bevalling kreeg ik depressieve klachten, na de tweede werd ik zwaar psychotisch en moest worden opgenomen in het Erasmus MC. Na mijn opname schreef ik twee boeken over kraambedpsychose (Na het bidden ga ik dood - 2010; Angst en Onrust - 2011). Ik zette de website Kraambedpsychose.nl online en werd contactpersoon voor de moeders met psychotische klachten na een bevalling. Nu geef ik vanuit mijn praktijk Psychecoach trainingen in de kraamzorg, verloskunde en verpleegkunde. Daarnaast zet ik me vrijwillig in als ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma in om psychische aandoeningen meer bespreekbaar te maken. Naast mijn ervaringskennis binnen de GGZ heb ik ook theoretische kennis, te weten de diploma's HBO Toegepaste Psychiatrie en HBO GGZ Agoog en bezig met de opleiding HBO Psychosociale Basiskennis. Ik ben gediplomeerd docent en heb diploma's op het gebied van Mindfulness, Coaching en Counseling.