Karin den Oudsten
Professionele begeleiding in het ouderschap

Voorbijgegaan aan emoties

Na het uitkomen van mijn eerste boek had ik de gebeurtenissen verklaard, maar was volledig voorbijgegaan aan mijn emoties. Wat voelde ik toen ik voor het eerst mijn baby weer mocht zien in de babykamer van het ziekenhuis? Zou ik hem nog wel herkennen? Waarom was er steeds weer die boosheid? En waarvoor was ik zo bang? Hoe had ik het als moeder ervaren om een week na de bevalling in een isoleercel te zitten? Waarom had ik zulke moeite gehad met het invullen van vragenlijsten? Wat had ik ervaren bij thuiskomst? Van welke restverschijnselen had ik nadien nog last? Om met mijn emoties weer in het reine te komen, heb ik bovenstaande vragen uitgeschreven. Daarnaast heb ik teksten omgezet naar dialogen en de verklarende gedeeltes uit mijn eerste boek weggelaten. Mede door het gebruik van andere namen voor de personen in ‘Angst en Onrust’, nam ik gevoelsmatig al afstand van die afschuwelijke periode. Bij het schrijven hiervan zijn er meer tranen gelaten dan bij het eerste, achteraf gezien was dit pas mijn verwerking.

De titel
Bij mijn tweede boek wilde ik alles totaal anders aanpakken. Ik heb me laten leiden door de twee belangrijkste emoties die een rol hebben gespeeld, angst en onrust.

De cover
De foto heb ik puur uitgekozen op gevoel. Mijn voorkeur ging uit naar eentje in kleur die bij de titel paste en tot de verbeelding zou spreken. Deze foto is gemaakt in een slooppand, waarvan het dak eraf is. Alsof ik hiermee een verbinding wil maken tussen de realiteit en de psychose. De realiteit in de vorm van de wenteltrap in het pand, de psychose door een verdraaiing van de werkelijkheid en de kijk op het hemelse.

Een fragment
Nu kan ik Roel vertellen wat er werkelijk met me gebeurde. Bij binnenkomst strekt hij zijn armen naar me uit. Knuffelen is het laatste wat ik wil. Ik weer hem af en leg mijn trouwring op de keukentafel. Roel kijkt me geschrokken aan.
‘Ik ga een andere vrouw voor je zoeken.’
‘Suus, wat is er aan de hand met je? We zijn nog geen vier maanden getrouwd, wil je nu alweer scheiden?’
‘Nee, dat is het niet.’
‘Wat dan wel?’
‘Ik ben God.’
Hij haalt zijn wenkbrauwen op en is zichtbaar geschrokken. Zijn gezicht is zorgelijk en op mijn laatste opmerking heeft hij geen antwoord meer.

De inhoud
Vijf dagen na de bevalling van haar jongste zoon voelt Suus zich ineens heel vreemd. Tegen haar man Roel vertelt ze dat de wereld zal veranderen en dat zij daarin een leidende rol zal spelen. Voor haar is het duidelijk dat ze God is geworden: ze voelt het verdriet van alle mensen in de wereld en herschrijft de Bijbel tot een paar basisregels die voor iedereen toepasbaar zijn. De Duivel verschijnt in allerlei gedaantes en als dit gebeurt bij haar pasgeboren baby speelt ze met de gedachte om hem om te brengen.