Karin den Oudsten
Professionele begeleiding in het ouderschap

De declaratie


Met tranen in mijn ogen maak ik de envelop open.

Het is de papieren bevestiging dat mijn functie komt te vervallen. En niet alleen mijn functie, maar ook mijn werkzaamheden. Het wordt uitgelegd als 'een verschuiving van werkzaamheden'. De regels die op papier staan, neem ik voor kennisgeving aan. De betekenis ervan dringt nog niet tot me door.

Het enige wat ik wil doen, is mijn man Rick bellen. Hij reageert verbaasd en geschokt op de mededeling. Mijn collega's worden op de hoogte gesteld. Iedereen is met stomheid geslagen. Dit had niemand verwacht. Het is als een donderslag bij heldere hemel. De twee dagen erna gaan in een roes voorbij. Ik lijk wel verdoofd door datgene wat er is gebeurd.

En dan komt ineens het besef...

Donderdagavond stap ik met een onrustig gevoel het bed in. Ik kan de slaap niet vatten. Allerlei gedachten en vragen schieten door mijn hoofd. Emoties gaan alle kanten op. Het ene moment voel ik me intens verdrietig, het andere moment komt er vanuit mijn buik een enorme woede omhoog. Woede vanwege het feit dat ik al eerder aangegeven had om minder te willen werken. Toen werd er gezegd dat dat niet mogelijk was. En nu ineens ontslag. Ik voel me zo ongelofelijk in de maling genomen.

Na uren denken en piekeren worden alle emoties me teveel. De uitbarsting volgt kort daarop. Hevig snikkend zit ik op de bedrand. Mijn lichaam kan ik niet meer onder controle houden, onophoudelijk trillen mijn armen en benen. Ik geef me over aan mijn emoties en aan wat er fysiek met me gebeurt.

Een half uur later zitten we beneden. Het is twee uur 's nachts. Rick belt met de huisartsenpost. We kunnen meteen komen. Ik twijfel enorm. Doodsbang dat ik tijdens de autorit nog meer uit balans zal raken. Als ik geen besef meer heb van wat ik doe, dan raken mijn kinderen misschien wel twee ouders tegelijk kwijt. Dat scenario blijft vastzitten in mijn hoofd, terwijl men bij de huisartsenpost dit totaal niet als een probleem ziet. De dienstdoende huisarts hoort mijn verhaal aan en schrijft slaapmedicatie voor. Eenmaal thuis belandt het doosje pillen onaangebroken op mijn nachtkastje. Ik val als een blok in slaap. 

Na drie uurtjes slaap gaat de wekker. Ik voel me brak. Ondanks een flink slaaptekort kleed ik me aan, breng ik de jongste naar school en rijd door naar mijn werk. In de auto voel ik het al. De enorme kwaadheid borrelt weer naar boven. Met mijn positieve karakter zijn er maar weinig zaken waar ik me boos over kan maken, maar als ik me in de maling genomen voel, berg je dan maar!

Vastberaden en met een innerlijke vechtlust trek ik de zware deur van de afdeling open. Vier passen zijn genoeg om bij mijn werkplek te komen. Mijn schoudertas belandt met een forse klap op het bureau. Dit wordt de toon voor de rest van de dag, zo heb ik besloten.

Normaal gesproken ben ik bereid voor iedereen koffie te halen. Vandaag niet.

Zonder woorden eigen ik me een warme mok met inhoud toe. Alles wat ik vandaag zal doen, staat in het teken van 'goed voor mezelf zorgen'. En voor niemand anders. Mijn emoties worden heen en weer geslingerd. Heel af en toe komt er verdriet naar boven, maar die weet ik weg te slikken. Het is voornamelijk de kwaadheid die regeert.

Blijkbaar had men niet gedacht dat ik vandaag zou werken, want het volledige managementteam - verantwoordelijk voor mijn ontslag - is aanwezig. De spanning is op de afdeling duidelijk voelbaar, de vloer lijkt van eieren gemaakt te zijn.

Ik ga bedenken waar ik ga beginnen. Mijn keuze is snel gemaakt en valt op het neerleggen van een declaratie van de slaapmedicatie die ik afgelopen nacht bij de apotheek heb gehaald. Die belandt op het bureau van de directeur met de mededeling dat ik vannacht ernstig ontregeld was. Niets meer en niets minder dan dat. Iedereen is op de hoogte van mijn achtergrond, met de bijbehorende risico's.

Vandaag gaan mijn emoties los. Hoe dat verder vorm gaat krijgen, daar heb ik nog geen idee van. Maar dat mijn woede tot een uitbarsting komt, dat is een feit. Dat voel ik.
 
Het is niet de bedoeling om mijn vorige werkgever in een kwaad daglicht te plaatsen. Ik schrijf deze blogs, omdat ik het belangrijk vind om vooroordelen (stigmatisering) over psychische aandoeningen in het bedrijfsleven bespreekbaar te maken.
Geschreven door Karin den Oudsten op 16 maart 2015