Karin den Oudsten
Professionele begeleiding in het ouderschap

Het ontslaggesprek


Het is dinsdag 4 maart 2014, een week voor mijn 45e verjaardag. Gisteren vertelde mijn collega - tevens leidinggevende - dat hij vandaag vrij zou zijn. Ik krijg een vreemd voorgevoel als ik hem achter zijn bureau aantref. Hij ontwijkt stelselmatig mijn blik.

Het is de stille voorbode van een plotselinge gebeurtenis later die dag.

Al bijna 15 jaar werk ik naar volle tevredenheid als ICT-er bij het pensioenfonds van een multinational. Ik heb goede beoordelingen en lever accuraat werk af. Het programmeren in diverse talen, het bijhouden van de website en het beheren van applicaties behoren tot mijn takenpakket. De laatste tijd heb ik in de gaten dat er steeds meer werkzaamheden uitbesteed worden. Ik krijg steeds minder te doen in de vier dagen dat ik werk. Het bevalt me niet en ik maak me er zorgen over.

Mijn leidinggevende is op de hoogte van de afnemende hoeveelheid werk en weet niet zo goed wat hij er aan moet doen. Twee maanden ervoor had ik het hogerop gezocht en één van de managementleden hiervan op de hoogte gesteld. Ik geef aan dat ik het een goede optie vind als ik minder zou werken.

Twee dagen in plaats van vier.

Dat voorstel wordt de grond in geboord. Ik moet tot november als backup fungeren voor een bepaald computersysteem. Als dat systeem ermee ophoudt, moet óf mijn directe collega óf ik aanwezig zijn om het probleem op te lossen. Het is een logische uitleg, maar in de praktijk blijken er met het systeem weinig storingen te zijn. 

Het blijft dus zoeken naar werk.

Uitgebreide documentatie schrijven, vaker koffie halen, soms duimen draaien en tegenover andere collega's net doen alsof je heel hard bezig bent. Die instelling past totaal niet bij me, maar je moet toch wat. Het is een schril contrast met mijn drukke werkzaamheden in de privésfeer.

Zes jaar eerder maakte ik een acute psychose mee, vijf dagen na een zware traumatische bevalling. Het leidde tot het schrijven van twee boeken, het opzetten van de website Kraambedpsychose en een lotgenotengroep, en uiteindelijk tot het starten van mijn eigen praktijk Psychecoach. De psychose had invloed op mijn werk. Mijn geheugen was verslechterd en het niet meer kunnen multitasken is soms een probleem. Twee dingen tegelijk doen lukt me niet meer.

Geregeld moet ik me ziek melden, vooral bij een ontregeld slaapritme. Vanuit het Erasmus MC is sterk geadviseerd om dit nauwkeurig in de gaten te houden. Bij de bedrijfsgezondheidsdienst wordt opgemerkt dat ik een aantal keren per jaar een ziekmelding doorgeef. Via mijn leidinggevende krijg ik te horen dat het niet wordt geaccepteerd en dat mijn meldingen in de gaten worden gehouden. Vanaf dat moment neem ik vaker een vrije dag op om mijn dag- en nachtritme weer op orde te krijgen, dan zijn de ziekmeldingen tenminste niet meer zichtbaar. 

De directeur komt naar me toe en vraagt of ik mee wil lopen. In een kleine vergaderruimte ligt een envelop op de tafel en er is iemand van HR aanwezig. Aan hun gezichten kan ik aflezen dat er geen leuke boodschap komt. Ze draaien er niet omheen en vertellen me dat mijn ontslagbrief in de envelop zit.

Ontslag wegens boventalligheid. 

Ik blijk de enige persoon te zijn die ontslag heeft gekregen. Met het openen van de envelop hoor ik in de ruimte van die twee mensen de ene na de andere grievende opmerking voorbijkomen:
'Je man heeft toch een baan?'
'Nu kun je je eigen bedrijf verder uitbouwen.'

Op dat moment kom ik niet verder dan tranen. De bodem die dan onder mijn bestaan wordt weggeslagen is veel groter dan die twee kunnen bedenken.
_______________________________________________________________________________________
Het is absoluut niet de bedoeling om mijn vorige werkgever in een kwaad daglicht te plaatsen. Ik vind het belangrijk om mijn verhaal te vertellen om vooroordelen (stigmatisering) over psychische aandoeningen in het bedrijfsleven bespreekbaar te maken.
Geschreven door Karin den Oudsten op 24 februari 2015